Schijn bedriegt

on

Af en toe deel ik een blogpostje op facebook. Héél af en toe, wanneer ik denk dat het misschien toch wel een leuk stukje is. Er volgen dan reacties, toffe en positieve commentaren, bemoedigende woorden.

Wanneer het een verhaaltje over pleegzorg is, valt het op dat veel virtuele vrienden me een fantastische mama vinden. Dat we zo’n geweldig gezin zijn. Hoe prachtig het is wat we doen. Het streelt mijn ego, daar ga ik niet flauw over doen, maar tegelijkertijd voel ik me de grootste bedriegster die er bestaat. Ik voel me namelijk allesbehalve een geweldige mama.

Ik roep, ik tier, ik zeur … Dagelijks. Meerdere malen per dag. Ik kan hen soms niet rond me verdragen. Ik stuur hen wandelen wanneer ze zonder woorden om affectie vragen. Ik laat hen schaamteloos uren tv kijken of gamen om zelf even te kunnen niksen. Ik blijf al eens ’s ochtends in bed liggen terwijl zij beneden het kot afbreken en de snoepkast plunderen. Ik verwaarloos hen, laat hen aan hun lot over, denk alleen maar aan mezelf …

Mijn kinderen gedragen zich soms als een bende onbeschofte, ongemanierde wilde dieren. Meestal alleen maar thuis, maar soms ook op een ander en dan bekruipt me een gevoel van schaamte. Dan voel ik me een gefaalde moeder die door de mand valt, betrapt, in de val gelokt en voor schut gezet door haar eigen vlees en bloed.

‘s Avond kruip ik in bed met een torenhoog schuldgevoel en sus mezelf in slaap in de overtuiging dat het vanaf morgenvroeg allemaal anders zal zijn. Dat ik mijn kinderen alleen maar complimentjes zal geven en knuffels in plaats van boze blikken en verwijten. Dat dan alle problemen vanzelf zullen verdwijnen en we eindelijk het perfecte gezinnetje zijn, een soort van familie Von Trapp in plaats van familie Flodder.

Maar soms valt alles toch heel mooi in de plooi. Er zijn van die momenten dat ik zen ben en de kinderen happy. Dan knuffelen we, lachen we en zijn we intens gelukkig. Dan zie ik hoe de grootste zich liefdevol om de kleinste ontfermt. Hoe de andere twee samen uitdokteren hoe iets werkt. Hoe ze elkaar troosten, helpen, complimentjes geven en aanmoedigen. Dan durf ik heel voorzichtig denken dat ik het misschien toch niet zo slecht doe, dat er nog hoop is voor mijn kinderen.

Ach, ik overdrijf een beetje. Ik vergroot het uit en vergeet hier en daar het woordje soms, maar het is er wel … altijd … het gevoel een slechte moeder te zijn, niet goed genoeg mijn best te doen.

Ik weet dat heel veel mama’s hiermee worstelen. Daarom heb ik maar één goed voornemen gemaakt voor 2018: de mama’s, de ploetermoeders om mij heen op tijd en stond laten weten dat ze goed bezig zijn, dat ze fantastische mama’s zijn.

Wie weet, als we het vaak genoeg te horen krijgen, geloven we het na een tijdje ook echt. Want geef toe, er is niets leuker dan een complimentje krijgen. Het geeft je vleugels, al is het maar heel even.

1 maart 2018: complimentendag

img_3249

 

6 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Eilish schreef:

    Merci voor ’t compliment! En geloof het zelf ook maar.
    Mijn grote kinderen durven mij wel eens de beste mama noemen. Ik antwoord dan altijd met “a ja, je hebt er maar ene” 😀

    Liked by 1 persoon

  2. Psychisch Mel schreef:

    Omdat ik zelf helaas geen mamma ben, put ik mijn ervaringen uit die van mijn mamma en mijn vriendinnen die mamma’s zijn. En ik kan alleen maar zeggen, dat ik het herken. Ik zie mijn moeder nog tegen mij en mijn broer zeggen dat we naar buiten moeten. Of dat we stil moeten zijn. Ik herkende heel veel in je stukje, en met een lach naar vroeger. En …. als kind van een drukke moeder kan ik zeggen, dat ik nooit daarmee heb gezeten. Zo ging het nou eenmaal. Ik kreeg altijd wel mijn knuffel als ik het nodig had. Zolang het maar eerlijk ging. Want als mijn broer weer lachend naar buiten ging, en ik straf had, omdat hij iets had gedaan, ja… dat herinner ik me wel.
    Maar goed… ook broeders leugentje kwam wel boven water, en kreeg hij alsnog straf.
    Daarbij… wat leert een perfecte moeder nou haar kinderen… niets. Want als er nergens iets fout gaat, leren we ook niet van elkaar. Ik herinner me mijn jeugd op een prettige manier. Tuurlijk kreeg ik mijn schop onder de kont. Geregeld eigenlijk wel, en verdiend ook. Maar ik zie het leven als bijvoorbeeld een feestje. Een feestje waar niets misgaat herinner je je niet. Maar het feestje waar Ome Ben op de tafel stond te dansen, of waar Tante Tiny in aangeschoten toestand zich had verkleed als skileraar en met haar skistokken de glazen van de tafel maaide. Want wie kan zich herinneren dat er iemand boos was dat de glazen kapot waren? Of dat de tafel door het gewicht van Ome Ben het niet heeft gehouden?
    Ik denk dan ook, ook door het lezen van jouw blogs, dat jouw kinderen later hilarische verhalen gaan vertellen over hun lieve mams, die af en toe, net als iedereen, even moet ontstomen.
    Xxx Liefs Mel

    Like

    1. Leef Lach Lies schreef:

      Dankjewel, Mel! Een heel bemoedigende reactie. X

      Like

  3. Mrs. Brubeck schreef:

    Je bent net die “perfecte” mama door helemaal jezelf en niet perfect te zijn! Kinderen leren daar enorm van.
    En die roze wolk waar “men” het over heeft voor je aan kids begint…daar zijn de meesten meteen afgedonderd, mama’s doen hun best en alles voor hun kinderen, maar je bent er zelf ook nog! 🤗

    Liked by 1 persoon

  4. Harme van Kamp schreef:

    Complimenten voor dit stukje (al ligt complimentendag allang weer achter ons).

    Liked by 1 persoon

  5. Valerie schreef:

    Wauw, heel herkenbaar!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s